DDA – dorosłe dzieci alkoholików

DDA nie jest jednostką chorobową. DDA to syndrom ukształtowany w okresie dzieciństwa na podłożu doświadczeń alkoholowych jednego bądź obojga rodziców. Syndrom uniemożliwiający pełny kontakt z teraźniejszością, hamujący rozwój, powodujący cierpienie i zamknięcie w przeszłości. Osoby z syndromem DDA doświadczają rzeczywistość nadal z perspektywy dziecka. Zranionego dziecka…

Dzieciństwo to najbardziej wrażliwy okres w życiu każdego człowieka, czas, który kształtuje nasze zachowania, sposoby reagowania i przeżywania. Schematy te formują się w oparciu o doświadczenia dziecka w kontakcie z osobami najbliższymi. Gdy tłem tych doświadczeń jest rodzina alkoholowa, dziecko spotyka się z trudnościami, które przekraczają jego zdolności adaptacyjne. Mały człowiek, jako osoba bezbronna nie ma żadnego wyboru, musi uczestniczyć w wydarzeniach, musi „jakoś” sobie w nich radzić. Głównie w sytuacjach zagrożenia. Te właśnie sytuacje zagrożenia modelują i utrwalają schematy reagowania i zachowania, które dziecko już, jako osoba dorosła przenosi na swoje funkcjonowanie w życiu

Wpływ na kształtowanie się syndromu DDA ma wiele czynników, można je pogrupować w trzy główne:
Rodzina – zwłaszcza wydarzenia traumatyczne, negowanie uczuć, zasady i normy (szczególnie zasada „nie mów”), brak wsparcia emocjonalnego, rola dziecka w rodzinie. Czynniki wewnętrzne – układ nerwowy dziecka, stan zdrowia, typ osobowości, jego zdolności. Czynniki zewnętrzne – oparcie u innych osób, możliwości odnoszenia sukcesów.

Dziecko w rodzinie z problemem alkoholowym uczy się trzech rzeczy na „nie”:
– nie ufać (brak wewnętrznej mapy, chaos uczuciowy)
– nie mówić  (zwłaszcza o trudnych tematach)
– nie odczuwać  (zwłaszcza trudnych emocjiach)

Charakterystyczne problemy, z którymi zmagają się DDA:

  • trudności w kontaktach z innymi ludźmi, szczególnie z autorytetami,
  • trudności w budowaniu głębokich związków uczuciowych,
  • trudności w kontakcie z samym sobą, niezdolność odczuwania własnych potrzeb,
  • nieumiejętność radzenia sobie z trudnymi sytuacjami,
  • potrzeba stałego kontrolowania siebie i innych,
  • negatywny obraz własnej osoby, poczucie własnej nieatrakcyjności,
  • niskie poczucie własnej wartości z jednoczesnym stawianiem sobie wysokich wymagań,
  • postrzeganie świata, jako wrogiego,
  • cierpienie psychiczne,
  • lęk przed odrzuceniem,
  • lęk przed zmianą,
  • ciągłe napięcie, poczucie zagrożenia nawet, gdy nic złego się nie dzieje,
  • poczucie niedostosowania, negatywnej odmienności, izolacji.
Be the First to comment.

Skomentuj